Sto siedemdziesiąt lat temu, 26 lipca 1856 roku, urodził się George Bernard Shaw. Irlandzki dramatopisarz dostał Nagrodę Nobla z literatury za 1925 rok, przyjął ją, a potem odmówił przyjęcia pieniędzy.
Nagrodzono go za twórczość naznaczoną idealizmem i humanitaryzmem, w której satyra łączy się z poetycką urodą. Shaw przyjął wyróżnienie, ale oświadczył, że pieniądze są mu zbędne, i przeznaczył je na fundusz wspierający tłumaczenia literatury szwedzkiej na angielski. Mówił o nagrodzie, że to koło ratunkowe rzucone człowiekowi, który już dopłynął do brzegu.
Nie był jedynym laureatem, który miał z nagrodą problem. Jean-Paul Sartre odmówił jej w całości w 1964 roku, a Borys Pasternak musiał odmówić pod naciskiem władz ZSRR w 1958 roku. Shaw wybrał trzecią drogę: tytuł zatrzymał, pieniądze oddał.
Napisał ponad sześćdziesiąt sztuk, w tym Pigmaliona, na którym oparto musical My Fair Lady. W 1939 roku dostał Oscara za scenariusz filmowej wersji tej sztuki i jako pierwszy człowiek miał w domu obie te statuetki. Drugim został dopiero Bob Dylan, nagrodzony Oscarem w 2001 roku i Noblem za 2016 rok.
Pytania o George’a Bernarda Shawa
Dlaczego George Bernard Shaw odmówił przyjęcia pieniędzy z Nagrody Nobla?
Uznał, że ich nie potrzebuje. Przeznaczył je na fundusz wspierający tłumaczenia literatury szwedzkiej na angielski. Samo wyróżnienie przyjął.
Za co George Bernard Shaw dostał Nagrodę Nobla?
Za twórczość naznaczoną idealizmem i humanitaryzmem, w której satyra łączy się z poetycką urodą. Nagrodę przyznano mu za 1925 rok.
Kto ma jednocześnie Nagrodę Nobla i Oscara?
Jako pierwszy George Bernard Shaw: Nobla za 1925 rok i Oscara w 1939 roku za scenariusz filmowej wersji Pigmaliona. Drugi jest Bob Dylan, z Oscarem z 2001 roku i Noblem za 2016 rok.